به نظرت خوشبختي يعني چي؟؟؟ 

در دهر هر آنكه نيم ناني دارد

وز بهر نشست آشياني دارد

نه خادم كس بود نه مخدوم كسي

گو شاد بزي كه خوش جهاني دارد...

                                          خيام

پری نبوده‌ام از قصه‌ها مرا ببرند
پرنده نیستم از گوشه‌ی قفس بخرند

زنم -حقیقت پَرتی پُر از پریشانی
پر از زنان پشیمان که تلخ و دربه‌درند

چرا به شاخه‌ی خشک تو تکیه می‌دادم؟
به دست‌هات که امروز دسته‌ی تبرند؟

بگو به چلچله‌های چکیده بر بامت:
زنان کوچک من از شما پرنده‌ترند!

همیشه سینه‌ی احساسشان کبود غمی‌ست
شقایقند که از درد و داغ شعله‌ورند

بهار فصل پرنده‌ست، فصل زن بودن
زنان کوچک من گرچه سَر‌بریده پَرند،

در ارتفاع کم عشق تو نمی‌مانند
از آشیانه‌ی بی‌تکیه‌گاه می‌گذرند

*
به خواهران غریبم که هرکجای زمین
اسیر تلخی این روزگار بی‌پدرند،

بهار تازه! بگو سقف عشق کوتاه‌ست
بلندتر بنشینند...
                        دورتر بپرند...

Mozhganbanoo.persianblog.com

بابا آب داد نقطه!

آن مرد در باران آمد نقطه!

نگاه که می‌کنم از همان سال‌های دور تا همین امروزمان

برایمان دیکته کرده‌اند و ما نوشته‌ایم.

 نگاه که می‌کنم به یاد می‌آورم هر روز دیکته‌ها مشکل‌تر می‌شد و شده.

 و غمگین می‌شوم وقتی به یاد می‌آورم چه سخت‌گیرانه بود دیکته‌ها

اما برای انشا هیچ‌کسی جدی نبود کسی بها نمی‌داد.

وقتی زنگ انشا بود نوشته پدر یا هرکس دیگر را می‌شد خواند

حتی موضوعات را به ما دیکته می‌کردند و هنوز که هنوز...

ما کلام خود‌جوش، چیزی که از وجود نشئت بگیرد نداریم

چیزی که بجوشد و بگذارند خودمان به آن برسیم.

 غم‌انگیز است این استمرار دیکته‌ها و دیکتاتوری‌ها

شاید اگر حقیقت‌ها را مجال نشئت گرفتن می‌دادند

 نه دیروزی بود برای از سر برداشتن نه امروزی بود برای بر سر گذاشتن!

خسته شدم از دیکته نوشتن،تشنه‌ی انشا نوشتنم...

                                                                       بهار

سكوت آب مي‌تواند خشكي باشد و فرياد عطش

سكوت گندم مي‌تواند گرسنگي باشد و غريو پيروزمندانه‌ي قحط،

همچنانكه سكوت آفتاب ظلمات است

اما سكوت آدمي فقدان جهان و خداست؛

غريو را تصور كن!

                        احمد شاملو

لبِ دريا رسيدم تشنه، بي‌تاب

ز من بي‌تاب‌تر، جان و دلِ آب

مرا گفت از تلاطم‌ها مياساي

كه بد دردي است جان دادن به مرداب

                              فريدون مشيري  

همه فريب خورديم. قصه آن طوري نبود كه تعريف مان كردند...

                                                       فاطمه حق‌ورديان- نيروانا

همگي تسليم‌شده، با چشماني وحشت‌زده و صدايي غريبه

 همديگر را تسلي مي‌داديم

 و همه نا‌اميدانه مي‌دانستيم كه دروغگوهاي بدي هستيم!!!

                                          سهمِ من - پري‌نوش صنيعی

يادت باشه که هيچ وقت از آدما براي خودت بت نسازي...

آدما خاکستري‌اند.

اونا نه سياهِ سياه‌اند

و نه سفيدِ سفيد

فقط بعضيا يه کمي کمرنگ‌ترند

و بعضيا يه کم پر رنگ‌تر...